Levensbomen

In het kader van het economisch luik van ons project, werken we samen met Fairytale vzw (http://www.fairytale.be). Deze vzw geeft aan de mooie typisch Belgische doopsuikertraditie een extra dimensie: doopsuiker voor jouw kind, een beter leven voor een ander kind! Hun producten zijn fairtrade en gemaakt door vrouwen (in ons geval de moeders van de Opus III kinderen).


De moeders uit Hasanpura maken kleurrijke levensbomen en vogeltjes. Zij krijgen hiervoor een eerlijk loon. Bovendien gaat de opbrengst van de verkoop van de bomen en de vogeltjes integraal naar de globale werking van het Opus III project in India. 

De naam van de vrouw die jouw levensboom gemaakt heeft, vind je op het label dat aan de boom hangt. Elke vrouw heeft haar eigen verhaal. Deze verhalen vind je hier:


Uma

Uma is een relatief jonge vrouw die redelijk recent bij Aina gekomen is. Ze komt erg regelmatig en werkt hard. Haar man heeft een groetenstalletje op de hoek van de straat. Daarmee verdient hij ongeveer 75 à 100 roepies per dag. Door haar werk bij Aina kan Uma dat gezinsinkomen verhogen met nog eens een 1500 à 2000 roepies per maand. Op die manier zijn ze in staat om een 100 roepies per maand te sparen.

 

Haar kinderen gaan naar Fun and Child school 1, wat in hetzelfde gebouw is als Aina.
Na de workshop helpt ze haar kinderen met het huiswerk en doet ze het huishouden.

Door het werk bij Aina hebben ze een veel gemakkelijker leven en is Uma veel gelukkiger


Kaushalya

Kaushalya Devi Meena is nieuw in ons team. Ze is 38 jaar en gehuwd met Bal Kishan Meena. 
Samen hebben ze 2 kinderen. Kaushalya's man werkt als koerier maar er is niet genoeg werk voor hem om elke dag te kunnen rijden. Daardoor heeft het gezin geen vast inkomen en dus moeilijk om rond te komen. 

Dankzij haar werk bij Aina kan Kaushalya haar familie onderhouden. Daarnaast gaat ze helpen koken op trouwerijen alsook op sociale en religieuze ceremonies. Op die manier kan ze toch nog wat extra's verdienen. Wij kennen Kaushalya als een hardwerkende vrouw die erg gelukkig is bij Aina.


Chhaya

Chhaya is 18 jaar oud en heeft nog geen trouwplannen. Ze woont ze nog bij haar ouders, haar twee broers en twee zussen. Ze is de jongste van het gezin en is na het lager onderwijs niet meer naar school geweest. Haar vader is werkloos dankzij een drankprobleem. Haar moeder is een ijverige poetsvrouw in Fun and Child School I.

Chhaya was bij de eersten van de vrouwen die naar de worshop komen. Ze houdt van alles wat er gemaakt wordt, want creatief bezig zijn vindt ze heel leuk. Dit is overduidelijk merkbaar aan haar enthousiasme en haar hoge tempo van dingen goed af te werken.

Het creatieve bezig zijn ligt haar echt wel. Ook het samen zijn met andere vrouwen zorgt ervoor dat ze dageljks met een brede smile binnenkomt.

De centjes die ze verdient schenkt ze aan haar moeder om haar familie te helpen, toch hoopt ze om stilaan ook wat te sparen voor haar zelf. Voor haar toekomst hoopt ze op een goede man om aldus een mooi gezin te hebben.

Chhaya


Sati



Sati is vrij nieuw in de workshop. Zij is afkomstig uit Bihar, een gemeente in een achtergelegen Oost – Indische provincie. Samen met haar man en 6 kinderen kwam ze naar Jaipur op zoek naar werk. Haar man heeft werk, maar heel onregelmatig.

Gemiddeld werkt hij maar 8 à 10 dagen per maand. Dankzij het werk van Sati in onze workshop, Aïna,hebben ze nu toch min of meer een vast inkomen.
Drie van haar kinderen lopen bij ons school in Fun & Childschool 1.



Indra

Indra is 35 jaar en heeft twee zonen en drie dochters. Radha (7th Class) en Neha (10th Class) gaan naar de Draydan Public School dankzij de steun van Belgische adoptieouders.

Haar echtgenoot heeft geen vast werk. Elke dag opnieuw zoekt hij een kans om als arbeider aan de slag te kunnen.

Indra liep school tot het derde jaar secundair. Ze is erg gedreven en vindt dat je moet werken in het leven. Onze workshop is een prachtige kans voor haar: het is fijn werken en het biedt haar tevens wat zekerheid. Het is immers niet evident om haar gezin te onderhouden zonder een vast inkomen van haar man.

Indra



Beena

Beena

Beena is 25 jaar en haar echtgenoot is kapper. Hij heeft echter geen eigen kapsalon en moet daarom dagelijks de straat op, op zoek naar klanten. Een gegarandeerd inkomen heeft hij alleszins niet. “Een ‘goede’ dag brengt hem maximum 100 roepies op.”, vertelt ze ons.

Samen hebben ze 1 dochter en twee zonen. De oudste, 8 jaar, gaat naar een opleidingscentrum van de overheid. Hij leert er lezen en schrijven. Omdat haar man buitenshuis werkt en hun beide families in een andere staat leven, brengt ze de twee andere kindjes mee naar de workshop.

Zelf ging ze tot de 2th Class naar school. Net daarom hoopt ze haar kinderen wel goed onderwijs te kunnen geven.

“Het is fijn werken bij Aina”, zegt ze en komt dan ook dagelijks opgewekt naar de workshop. Ze vindt het een goede werkomgeving waar ze zich veilig en gerespecteerd voelt. Ze hoopt dat ze nog vele jaren kan samen werken met de andere vrouwen.

Met het extra inkomen hoopt ze ooit een eigen huisje te kunnen bouwen. Voorlopig wonen ze immers nog een huurhuisje en ze wenst toch meer zekerheid.


Gulab

Gulab is 33 jaar en haar echtgenoot is een schilder. Zo nu en dan heeft hij genoeg werk om één van hun twee zonen werk te bieden. De oudste zoon gaat naar een opleidingscentrum van de overheid waar hij leert lezen en schrijven. Hun twee dochters helpen in het huishouden.

 

“In India worden de schilderwerken voornamelijk uitgevoerd na het regenseizoen.”, legt ze ons uit. Hierdoor heeft haar gezin geen vast inkomen doorheen het jaar. Het werk bij Aina is dan ook een goede ondersteuning voor hen.

Hoe kwam Gulab bij ons terecht? “Via vrouwen in de straat hoorde ik over het project.”, verteld ze ons, “Uit nieuwsgierigheid kwam ik eens een kijkje nemen en was direct verkocht.”. Nu beschouwt ze het als een ‘thuis’. Het feit dat het Opus III gebouw zo dichtbij is, vindt ze heel praktisch.

Het maken van de levensbomen vindt ze geweldig, waar ze overduidelijk van geniet.

Gulab


Pooja

 

IMG_5177

Pooja (18 jaar) is de oudste dochter in een gezin van 7 kinderen. Haar moeder werkt als poetsvrouw, haar vader heeft geen vaste job. Pooja’s 3 jongere broers lopen school in OpusIII, maar zelf heeft ze nooit de kans gehad om naar school te gaan. Graag zou ze in de toekomst nog leren lezen en schrijven, al weet ze dat dat niet evident is. Pooja draagt als Hindi-meisje een kruisje om haar hals, maar dat heeft verder geen betekenis: ’Ik draag het al heel lang, ik vind het gewoon mooi.’

Wat ze wenst voor de toekomst: ‘ Dat ze gelukkig zal zijn, maakt niet uit op welke manier.’



Mooli

Mooli

Mooli is 42 jaar en heeft samen met haar man 4 zonen. Dankzij Belgische adoptieouders gaan er 2 naar school: de oudste, Deepak, gaat naar Draydan School en de jongere, Bablu Kumar, gaat nog naar Fun and Child School.

Zelf is ze nooit naar school geweest. Haar man is arbeider. Dagelijks moet hij op zoek gaan naar werk. Haar inkomen vormt een mooi aanvulling op het onregelmatige inkomen van haar man. “Op die manier kan ik mijn gezin meer zekerheid geven.”, zegt ze blij.

Neetu is een heel goede vriendin van haar. Het is ook via haar dat ze kennis maakte met Aina, de workshop. Mooli geniet vaak in stilte van het creatieve werk, toch hoor je ze ook vaak neuriën of zacht een liedje zingen.

Het sociale aspect is heel waardevol voor haar. “Allemaal vrouwen, dat is fantastisch!”, zegt ze glimlachend.

Ze hoopt dat de workshop nog meerdere produkten zal hebben zodat ze nog tal van vaardigheden bijleert.

 


Sakera

Sakera is 35 jaar oud en heeft 3 kinderen. Haar oudste dochter, Firza, werkt samen met haar in de workshop. Ze zijn momenteel de enige Moslim-vrouwen binnen het project. Maar ze voelen zich perfect thuis en zijn erg enthousiast over het werk. Vroeger had Sakera af en toe werk, maar dit is haar eerste vaste job. Ze combineert het nu met borduurwerk dat ze soms thuis maakt in opdracht. En daar is ze trots op. Voordien steunden haar schoonouders hun gezin als het financieel moeilijk ging. Maar ze wil graag zelf instaan voor hun inkomen. Sakera is nooit naar school geweest en is blij dat haar 2 zoontjes nu in Opus III onderwijs volgen. Wel maakt ze zich nog zorgen over de gezondheid van de jongens. Want door ondervoeding zijn ze erg zwak. Ze hoopt dat dit in de toekomst verandert als zij en haar dochter meer en meer werk hebben en meer verdienen. Ze hoopt dat ook de mensen in Belgie gelukkig worden van de bomen die ze maken. Want bij elke boom hoort goed nieuws; een nieuw kind dat geboren is. ‘Good luck for all the people’

IMG_5170

 


Firza

Firza is 18 jaar oud en woont samen met haar ouders en haar 4 broers en zussen. Haar ouders zijn werkloos. Haar oudere broer studeert deeltijds en werkt deeltijds. Firza zelf liep school tot haar 9 jaar. Sindsdien helpt ze haar moeder in het huishouden. Omwille van religieuze redenen is het haar niet toestaan om ver buitenshuis te werken. Ze is dan ook heel tevreden dat ze in de vrouwen-workshop wel aan het werk kan.

Haar wens voor de toekomst? ‘Meer geld verdienen en vooruit gaan.’

Op de vraag wat ze zou doen als ze plots heel veel geld zou hebben, antwoordt ze breed glimlachend: ‘Onderwijs geven aan alle kinderen in de sloppenwijk.’IMG_5165

 

IMG_5166

Samen met moeder Sakera


Neetu


IMG_5159

Neetu is 22 jaar oud en woont samen met haar moeder en

Neetu is 23 jaar oud en woont samen met haar moeder en haar 2 jongere broers. Tot haar zeventiende studeerde ze in Drydan Public School. Eind februari zal Neetu trouwen en nadien verhuizen naar de familie van haar echtgenoot. Deze leeft in Ajmer, zo’n 125 km westwaarts, en dus verlaat ze Aina. Het valt haar moeilijk want ze voelt zich erg thuis in het project omdat het oa. verbonden is aan haar vroegere school. Bovendien vindt ze het heel aangenaam om samen met de andere vrouwen handicrafts te maken. Haar creatieve talenten zijn opmerkelijk goed.

Haar 50-jarige moeder werkt als poetsvrouw, haar vader is een vloerder. De extra centjes die Neetu verdiende zijn zeer welkom voor het gezin.

Ze hoopt dat haar huwelijk een mooie toekomst zal brengen, en wenst de vrouwen in de workshop nog heel veel aangename momenten.

Haar enthousiasme en vrolijke karakter zal gemist worden..


 

Komal


IMG_5162

Komal woont samen met haar ouders en haar oudere broer. Haar vader is werkloos, maar haar moeder werkt als poetsvrouw. Haar oudere broer, Sandip, werkt als assistent op een kantoor.

Komal studeerde tot haar twaalfde. Om religieuze redenen was het haar niet langer toegstaan om buitenshuis te studeren of te werken. Sindsdien hielp ze in het huishouden tot ze onlangs in de workshop begon te werken. Ze is trots dat ze nu een echte job en een eigen inkomen heeft. Welk werk ze het liefst doet? Daar moet ze niet over nadenken: ‘vogeltjes naaien’. En haar wens voor de toekomst: ‘Do our best and go ahead’.


Kanta


IMG_5151

Kanta heeft 3 kinderen ( Punam 10 jaar, Pirya 6 jaar en Harsh 3 jaar). Momenteel gaan de kinderen niet naar school, maar vanaf volgend jaar zullen ze alle drie les volgen in Opus III. Kanta’s schoonouders wonen bij hen in. En doordat haar echtgenoot geen vast werk heeft, draagt voornamelijk zij de verantwoordelijkheid voor het hele gezin. In India bestaat er immers geen algemeen pensioensysteem (alleen voor werknemers bij de overheid).

Voordien werkte Kanta als poetsvrouw bij particulieren. Maar daar werd ze niet goed behandeld, dus toen de workshop opstartte heeft ze die vorige job meteen stop gezet.

Nu is ze gelukkig met dit werk en hoopt ze dat ze nog veel bomen en vogeltjes zal kunnen maken.


Sunita


IMG_5175

 

Sunita is 18 jaar en woont samen met haar ouders. Haar moeder is huisvrouw, haar vader heeft nu en dan werk. Haar 2 oudere broers en 1 oudere zus wonen apart. Sunita is dus zo goed als alleen verantwoordelijk voor haar ouders.

Ze is trots op haar werk in de workshop en geniet ervan om met de andere vrouwen samen te zijn. Vooral het ruwe werk met de papier-mache bevalt haar erg. Ze hoopt dat er in de toekomst meer en meer werk zal zijn in de workshop.


Binnen ongeveer twee jaar zal zij waarschijnlijk trouwen. Wat er dan met haar ouders zal gebeuren? Ze hoopt dat haar broers de verantwoordelijkheid dan weer van haar overnemen. En meest van al hoopt ze natuurlijk op een goede man.

Welke boodschap ze wil geven aan de mensen in Belgie? ‘Kindly please help’.

 

Pinky

Pinky heeft een 1-jarige dochter die met haar meekomt naar de workshop.

Haar echtgenoot heeft geen vast werk en lijdt aan tyfus. Hiervoor is hij nu en dan in behandeling, maar een continue therapie kunnen ze niet betalen. Bovendien gaat genezing moeizamer door zijn tabaco-verslaving. Dat laatste is jammer genoeg een veel voorkomend probleem bij de mannen in de sloppenwijken. Momenteel krijgt hij de nodige zorgen toegediend in het Opus III hospitaal.

Pinky werkt dus om het gezin te onderhouden. Ze is erg tevreden met dit werk en geniet ervan om met de andere vrouwen, ondertussen vriendinnen, samen te werken. Haar hoop voor de toekomst van het project? Nog meer vrouwen motiveren om deel te nemen. En vooral ook de mannen mobiliseren om hun vrouwen toe te laten om te komen werken. Bovendien hoopt ze dat de vrouwen binnenkort elkaar kunnen onderwijzen, zodat ze steeds sterker staan in hun werk.

IMG_5150

 


Priya

Priya komt samen met haar moeder Sheela naar de workshop. Tot haar 12 jaar ging ze naar school, maar door financiele problemen bleef ze daarna thuis werken.

Sinds het begin van de workshop volgde ze elke training, waardoor ze nu zowel bomen, vogeltjes als borduurwerk kan maken. Ze geniet duidelijk van het werk.

Vroeger had ze soms ruzie met haar moeder, maar sinds ze samen in de workshop werken, zijn ze erg op elkaar gesteld.

Priya hoopt dat ze nog zeker tot haar huwelijk, waarschijnlijk binnen 2 jaar, in de workshop kan blijven. En zelfs als ze, eenmaal getrouwd, buiten Hasanpura zou wonen, zou ze het graag verder doen. Haar wens voor de toekomst? Het beste voor haar en haar moeder. Al weet ze nu nog niet wat dat dan inhoudt.

Haar wens is ook dat de mensen in Belgie haar bomen mooi vinden.


IMG_5146Moeder en dochter
IMG_5147



Sanju

IMG_5138

Sanju is 20 jaar oud en heeft 2 kinderen. Haar 5-jarige zoon, Vishal, loopt school in Opus III. Haar 3-jarige dochter Anjeli is voorlopig nog thuis, maar komt soms mee naar de workshop. Sanju was 9 jaar oud toen ze trouwde. Als ze ons dit vertelt, moet ze verlegen glimlachen. Sanju is vanaf de opstart betrokken bij de workshop en ze is heel dankbaar om dit werk. Haar wens is dat het project nog meer zal groeien in de toekomst. Als ze 15 bomen per maand zou kunnen maken, verdient ze daarmee genoeg om haar gezin onderhouden. Of ze een boodschap heeft voor de mensen die in Belgie haar bomen kopen? “Give bless for the people ” en ze lacht.



Sheela

IMG_5140

Sheela is 33 jaar oud en heeft 1 dochter. Net als vele Hindoe-vrouwen werd ze op jonge leeftijd, amper acht jaar, uitgehuwelijkt. Vroeger werkte Sheela als arbeidster in een katoenfabriek. Dit werk verliet ze toen haar echtgenoot overleed. “In die periode werd ik ook erg ziek,”, vertelt ze ons, “deels door de financiële zorgen.” Het werd tevens onmogelijk om haar dochter Priya nog langer naar school te laten gaan.

Sheela hoorde van Asha, een vriendin en tevens collega bij de workshop, over Aina. Ze is erg gemotiveerd en vindt het boeiend dat de bomen met vogels naar België geëxporteerd worden.

Sheela geniet van het werk, want op het einde van de dag heeft ze meestal geen zin om naar huis te gaan, geeft ze lachend toe.

De workshop is haar enige inkomen. Hiermee spaart ze vooral voor de bruidschat van haar dochter. Al is Priya nog niet uitgehuwelijkt, toch is het haar grote wens om een goede man voor haar te vinden.

Haar droom voor de toekomst? “Zelf een winkeltje kunnen open met eigen handicrafts!”, zegt ze stralend.

 

Moeder en dochter


IMG_5146

Asha

IMG_5310

Asha is 36 jaar en zo een beetje de moeder van de workshop. Zij is erg ondernemend en was er bij van in den beginne.

Ze heeft 4 dochters en 1 zoon. Haar echtgenoot werkt bij de spoorwegen. Die maatschappij biedt de kinderen gratis onderwijs aan. Haar oudste dochter, Tina, komt na de schooluren mee vogels maken voor de levensbomen.

Asha ging naar school tot het derde jaar van het secundaire onderwijs. Toen ze trouwde, verhuisde ze naar haar schoonfamilie. Zij wonen ook in Hasanpura.

Om een extra centje bij te verdienen, maakte ze toen al kleding thuis en deed ze wat naaiwerk.

“Maar Aina is toch veel leuker.”, zegt ze. “Hier leer ik tenminste nieuwe dingen maken.”

Al laat Asha’s religie haar niet toe buitenshuis te werken, werken in onze workshop mag echter wel. Hiervoor is ze bijzonder dankbaar want ze is zo graag creatief bezig.

Wanneer we haar vragen naar haar wensen voor de toekomst, zegt ze : “Ik hoop dat de workshop nog fel zal groeien en dat er nieuwe artikelen zullen gemaakt worden.” Verder wil ze graag nog meer vrouwen te engageren.

 

Comments